Մեզանից հազարավոր տարիներ առաջ, մեզնից շատ ու շատ հեռու՝ յոթ ծովերի մյուս ափում, կար մի աշխարհ: Այնտեղ ծաղիկներ կային, չքնաղ ու բյուրազան ծաղիկներ՝ թիթեռների պես փռված ու թրթռուն՝ ժայռերի ու դաշտերի վրա, և նրանց անուշ հոտով լցվել էին այդ աշխարհի սարերն ու ձորերը: Այնտեղ աղբյուրներ կային, պայծառ ու կարկաչուն աղբյուրներ՝ մանուկների պես, որ թռչկոտում էին քարից քար՝ ծաղիկները համբուրելով: Բայց այնտեղ մարդիկ չար էին ու անգութ: Մի որբ ու աղքատ մանուկ էր ապրում այդ մարդկանց մեջ. գիշերը տեղ չուներ գլուխը դնելու և հաց չուներ ուտելու: Նա մենակ էր, ինչպես մի թռչուն՝ ամայի ժայռերի մեջ: Եվ նա մեծացավ բոլորի աչքի առջև՝ անտես ու անհայտ. կերակրվում էր դաշտի բույսերով և պատսպարվում էր անձավների մեջ: Բայց, բոլոր մարդկանցից ծածուկ, իր մատներով շոշափում էր ու զննում մարդկանց սրտերը և տեսնում էր, որ քարից էին այդ սրտերը՝ քար ու ապառաժից: Ու երբ պատանի դարձավ, թողեց այդ քարսիրտ աշխարհը և ճամփա ընկավ մի ուրիշ, մի լավ աշխարհ գտնելու համար: Հասավ մի ծովափ և երբ ափի ավազների վրա շրջում էր, տեսավ ցամաքին մի շա¯տ գեղեցիկ, մի շողշողուն ձուկ՝ հոգեվարքի մեջ թալիկ-թալիկ տալիս: Պատանին գրկեց ձուկը և քնքշությամբ տարավ, բաց թողեց ծովի մեջ: Ձուկը երբ ուշքի եկավ, դարձավ-ասաց մարդու լեզվով.

— Բարի տղա, ինչ որ սիրտդ կուզե, ասա, ես կկատարեմ քո արած լավության փոխարեն:

Պատանին մի փոքր մտածելուց հետո ասաց.

— Ինձ այնպիսի մի հնար տուր, որ մարդու կրծքի տակ քարը իսկական սիրտ դարձնեմ:

— Դու սեր ես ուզում, հրաշալի տղա, շատ լավ, կտրիր ծովափի եղեգներից մեկը, սրինգ շինիր և գնա, մարդկանց մեջ երգիր: Եվ երբ տեսնես, որ նրանց աչքերը արցունքով լցվեցին, իմացիր, որ քարը սիրտ դարձավ: Այսպես խրատեց ձուկը և փաթաթվելով ալիքների հետ՝ սուզվեց ծովի խորքը: Պատանին իսկույն կտրեց եղեգնը, սրինգ շինեց և սուլեց: Այնպե՜ս քաղցր, այնպե՜ս հոգեգրավ դուրս հորդեցին հնչյունները սրնգի փողից, որ բոլոր թռչունները լուռ կեցան լսելու համար: Ապա շտապեց մարդկանց մոտ, մտավ մարդաշատ քաղաքը, կանգնեց հրապարակում և սրինգը նվագեց: Քնքուշ ու գեղեցիկ՝ ուղղակի սրտի խորքերից դուրս ցայտեցին դյութական, անուշ հնչյունները: Նա երգում էր արցունքով թրջած հացը աղքատների ու չարքաշների, ցուրտ, անտուն գիշերները մերկ տնանկների, նա երգում էր փակ դռներն ու քար սրտերը մարդկանց, անտեր, անտերունչ մենակությունը լքված որբերի: Եվ փռվեցին նրա երգերը հրապարակի վրա, մտան ամեն մի խրճիթ ու ապարանք, փշրեցին քարեղեն սրտերը: Ամեն մի սիրտ խայթվում էր իր անգթությամբ և բռնկվում էր ծովի չափ սիրով, որ ծովի պես հուզվում էր և ափերից դուրս թռչում: Եվ ամեն մի մարդ ուզում էր հրապարակ վազել, սիրով ու կարոտով գրկել մի ուրիշ անծանոթ մարդու, գրկել, համբուրել նրան և մեռնել նրա համար: Եվ ահա մարդիկ դուրս թռան տներից, վազեցին հրապարակ, շրջապատեցին պատանուն և առաջին անգամ նկատեցին, որ աղքատ է նա ու մենակ. գրկեցին ու համբուրեցին նրան և առաջին անգամ իրենց կյանքում վշտահար հեկեկացին…

Այդ օրվանից աշխարհ եկավ Երգը, ու Երգի միջոցով հալվեցին քար սրտերը, և այդ օրվանից սերը վշտի հետ անբաժան բույն դրեց մարդկանց սրտերի մեջ …

Հարցեր և առաջադրանքներ՝

Բառային աշխատանք՝

1.Գրիր հետևյալ բառերի հոմանիշները՝ անգութ-անսիրտ, տնանկ֊անտուն, հոտ֊բույր, աղքատ֊հարուստ , ամայի֊անմարդաբնակ, պատսպարվել֊պաշտպանվել, անձավ֊քարանձավ, ծածուկ֊գաղտնի, զննել֊ստուգել:

2. Պատմվածքից դու՛րս գրիր նաև այն բոլոր բառերը, որոնք, քո կարծիքով, «ուղղագրական են», և կարող ես երբևէ սխալ գրել:

Թրթռուն , աղբյուր , զննում , հնչյուն , որբերի , խրճիթ։

3. քարեղեն, անբաժան, հոգեգրավ, անգթություն, սիրտ բառերի բաժանիր բաղադրիչների և նշիր տեսակը ըստ կազմության:

Քարեղեն֊քար֊եղեն֊գոյական

Անբաժան֊բաժան֊ան֊ածական

Հոգեգրավ֊հոգ֊ե֊գրավ֊ածական

Անգթություն֊գթություն֊ան֊ածական

 

Տեքստային աշխատանք՝

  • Այս պատմվածքը քեզ ծանոթ ո՞ր ստեղծագործության հետ կհամեմատես: Մի քանի նմանություններ ու տարբերություններ նշի՛ր:
  • Եթե հրաշագործի հանդիպեիր, ի՞նչ ցանկություն կհայտնեիր, ինչո՞ւ:                                                 Որ երկրի վրա տիրեր խաղաղություն ։ Մարդիկ աղքատ չլնեին ։
  • Մի քանի նախադասությամբ գրիր պատմվածքի ասելիքը:            Ինչ էլ ,որ լինի մարդը չպետք է կորցնի իր բարոյական արժեքները և չչարանա մարդկանց հանդեպ ։
  • Լսիր պատմվածքի ռադիոընթերցանությունը՝

Մեզանից հազարավոր տարիներ առաջ, մեզնից շատ ու շատ հեռու՝ յոթ ծովերի մյուս ափում, կար մի աշխարհ: Այնտեղ ծաղիկներ կային, չքնաղ ու բյուրազան ծաղիկներ՝ թիթեռների պես փռված ու թրթռուն՝ ժայռերի ու դաշտերի վրա, և նրանց անուշ հոտով լցվել էին այդ աշխարհի սարերն ու ձորերը: Այնտեղ աղբյուրներ կային, պայծառ ու կարկաչուն աղբյուրներ՝ մանուկների պես, որ թռչկոտում էին քարից քար՝ ծաղիկները համբուրելով: Բայց այնտեղ մարդիկ չար էին ու անգութ: Մի որբ ու աղքատ մանուկ էր ապրում այդ մարդկանց մեջ. գիշերը տեղ չուներ գլուխը դնելու և հաց չուներ ուտելու: Նա մենակ էր, ինչպես մի թռչուն՝ ամայի ժայռերի մեջ: Եվ նա մեծացավ բոլորի աչքի առջև՝ անտես ու անհայտ. կերակրվում էր դաշտի բույսերով և պատսպարվում էր անձավների մեջ: Բայց, բոլոր մարդկանցից ծածուկ, իր մատներով շոշափում էր ու զննում մարդկանց սրտերը և տեսնում էր, որ քարից էին այդ սրտերը՝ քար ու ապառաժից: Ու երբ պատանի դարձավ, թողեց այդ քարսիրտ աշխարհը և ճամփա ընկավ մի ուրիշ, մի լավ աշխարհ գտնելու համար: Հասավ մի ծովափ և երբ ափի ավազների վրա շրջում էր, տեսավ ցամաքին մի շա¯տ գեղեցիկ, մի շողշողուն ձուկ՝ հոգեվարքի մեջ թալիկ-թալիկ տալիս: Պատանին գրկեց ձուկը և քնքշությամբ տարավ, բաց թողեց ծովի մեջ: Ձուկը երբ ուշքի եկավ, դարձավ-ասաց մարդու լեզվով.

— Բարի տղա, ինչ որ սիրտդ կուզե, ասա, ես կկատարեմ քո արած լավության փոխարեն:

Պատանին մի փոքր մտածելուց հետո ասաց.

— Ինձ այնպիսի մի հնար տուր, որ մարդու կրծքի տակ քարը իսկական սիրտ դարձնեմ:

— Դու սեր ես ուզում, հրաշալի տղա, շատ լավ, կտրիր ծովափի եղեգներից մեկը, սրինգ շինիր և գնա, մարդկանց մեջ երգիր: Եվ երբ տեսնես, որ նրանց աչքերը արցունքով լցվեցին, իմացիր, որ քարը սիրտ դարձավ: Այսպես խրատեց ձուկը և փաթաթվելով ալիքների հետ՝ սուզվեց ծովի խորքը: Պատանին իսկույն կտրեց եղեգնը, սրինգ շինեց և սուլեց: Այնպե՜ս քաղցր, այնպե՜ս հոգեգրավ դուրս հորդեցին հնչյունները սրնգի փողից, որ բոլոր թռչունները լուռ կեցան լսելու համար: Ապա շտապեց մարդկանց մոտ, մտավ մարդաշատ քաղաքը, կանգնեց հրապարակում և սրինգը նվագեց: Քնքուշ ու գեղեցիկ՝ ուղղակի սրտի խորքերից դուրս ցայտեցին դյութական, անուշ հնչյունները: Նա երգում էր արցունքով թրջած հացը աղքատների ու չարքաշների, ցուրտ, անտուն գիշերները մերկ տնանկների, նա երգում էր փակ դռներն ու քար սրտերը մարդկանց, անտեր, անտերունչ մենակությունը լքված որբերի: Եվ փռվեցին նրա երգերը հրապարակի վրա, մտան ամեն մի խրճիթ ու ապարանք, փշրեցին քարեղեն սրտերը: Ամեն մի սիրտ խայթվում էր իր անգթությամբ և բռնկվում էր ծովի չափ սիրով, որ ծովի պես հուզվում էր և ափերից դուրս թռչում: Եվ ամեն մի մարդ ուզում էր հրապարակ վազել, սիրով ու կարոտով գրկել մի ուրիշ անծանոթ մարդու, գրկել, համբուրել նրան և մեռնել նրա համար: Եվ ահա մարդիկ դուրս թռան տներից, վազեցին հրապարակ, շրջապատեցին պատանուն և առաջին անգամ նկատեցին, որ աղքատ է նա ու մենակ. գրկեցին ու համբուրեցին նրան և առաջին անգամ իրենց կյանքում վշտահար հեկեկացին…

Այդ օրվանից աշխարհ եկավ Երգը, ու Երգի միջոցով հալվեցին քար սրտերը, և այդ օրվանից սերը վշտի հետ անբաժան բույն դրեց մարդկանց սրտերի մեջ …

 

Չքնաղ֊շատ գեղեցիկ , աննման ։

Բյուրազան֊բազմատեսակ ։

Թրթռուն֊թրթռացող ։

Կարկաչուն֊ այշխույժ ,կայտառ ։

Անգութ֊ դաժան , անսիրտ ։

Որբ֊ ծնողներից զուրկ երեխա ։

Ամայի֊անմարդաբնակ ։

Ապառաժ֊ քարի տեսակ ։

Ծածուկ֊ թաքուն ։

Անձավ֊ քարանձավ ։

Պատսպարվում֊ պաշտպանվել ։

Հոգեվարք֊ մահվան շեմին ։

Խրատ֊ խորհուրդ տալ ։

Рассказ «ДЕНЬ РОЖДЕНИЯ»

Дочитайте рассказ до конца и выполните задания

Вчера у меня был день рождения.Первой пришла Люська. Она подарила мне книжку «Алитет уходит в горы». На книжке она написала:շ
«Милой подруги Люси Синицыной от подруги Люси Косицыной».
До сих пор не научилась грамотно писать! Я тут же поправила ошибки красным карандашом. Получилось так: «Милой подруге Люсе Синицыной от подруге Люси Косицыной».
Потом пришли братья Кармановы. Они долго вытаскивали из сумки подарок. Подарок был обёрнут бумагой. Я подумала — это шоколад. Но это тоже оказалась книжка. Она называлась: «Палуба пахнет лесом».
Пока братья усаживались за стол, пришла Лена. Она держала руки за спиной и сразу закричала:
— Угадай, что я тебе принесла!
У меня сердце так и прыгнуло. А вдруг — новые коньки?! Но я сдержалась и говорю:
— Наверное, книжку?
— Молодец, угадала, — сказала Лена.
Третья книжка называлась «Как вышивать гладью».
— С чего это ты решила, что я хочу вышивать гладью? — спросила я у Лены.
Но тут мама на меня так посмотрела, что я сразу сказала:
— Спасибо, Лена. Очень хорошая книжка!
И мы сели за стол. Настроение у меня было неважное.

Вдруг в дверь снова зазвонили. Я бросилась открывать. На пороге стояло всё наше звено: и Сима, и Юрка Селиверстов, и Валерка, и, главное, Коля Лыков! Толкаясь и смеясь, они вошли в прихожую. Последним вошёл Юрка Селиверстов. Он тащил что-то очень большое, очень тяжёлое, всё завёрнутое в бумагу и перевязанное верёвками. Я даже испугалась. Неужели сразу так много книг? Да тут же целая библиотека!
Коля взмахнул рукой, и они все сразу закричали:
— Поздравляем тебя с днём рождения!
Потом они бросились развязывать верёвки и снимать бумагу. Это оказался… стул.
— Вот тебе стул, — сказал Коля, — от всего нашего третьего звена. Сиди на нём на здоровье!
— Большое спасибо, — сказала я. — Очень хорошенький стульчик!
Тут в прихожую вышли мои родители.
— Зачем вы притащили эту махину? — удивилась мама. — Ведь у нас есть на чём сидеть!
— Это подарок, — стали наперебой объяснять все. — Это мы дарим Люсе на день рождения.
— Какой миленький стульчик! — воскликнула мама. — Как это трогательно! У нас как раз не хватало одного стула!
— Что же вы стоите? — закричал папа. — А ну, давайте со своим стулом к нашему столу!
И мы все потащили стул в комнату. Мы поставили его на середину комнаты и все по очереди на нём посидели. Он был очень мягкий и удобный.
— Понимаешь, сначала мы решили купить тебе коньки с ботинками, — объяснял Коля. — И вот мы пошли в магазин «Спорттовары». А по дороге нам встретился магазин «Мебель». А там на витрине этот стул стоит. Он нам всем сразу очень понравился! И мы тогда подумали — ты же не станешь на коньках до ста лет кататься! А на стуле можно хоть всю жизнь сидеть! Представляешь, вот будет тебе сто лет и ты будешь сидеть на этом стуле и вспоминать всё наше третье звено!
— А если я только до девяноста лет до­живу? — спросила я.
Но тут мама внесла горячие пирожки и велела нам всем садиться за стол.
Сначала мы ели салат. Потом холодец с хреном. Потом пирожки с капустой. А потом мы пили чай. К чаю нам дали пирог с ва­реньем и торт «Ленинград». А ещё были конфеты «Стратосфера», «Лето», «Осенний сад» и карамель «Взлётная».
А потом мы пели песни и играли в прятки, и в фанты, и в цветы, в «жарко» и в «холодно». А папа мой постелил газету, встал на мой стул и, как маленький, прочёл стихи про петушка:

Петушок, петушок,
Золотой гребешок,
Что так рано встаёшь,
Деткам спать не даёшь?

А братья Кармановы кукарекали, а Коля Лыков показывал гимнастику, а мама показывала всем мои новые книжки. А я сидела на моём стуле и потихоньку его гладила. Он мне очень понравился! Такой коричневый, гладенький… Он на витрине стоял. Значит, он из всех стульев самый лучший!
А потом день рождения кончился. Все разошлись, и я стала ложиться спать.
Я придвинула стул к кровати и аккуратно разложила на нём свои вещи. Как всё- таки замечательно иметь свой собственный стул!
А потом я заснула.
Мне приснилось, как будто я уже бабушка. И мне сто лет. И я сижу на моём стуле и вспоминаю всё наше третье звено.

 

Задания:

1.Расскажите о вашем дне рождения. Любите ли вы этот день? Почему?

Я люблю этот день потому,что мы всей семьей идем праздновать,и я получаю много подарков.
Как бы вы поздравили вашего друга?

Что бы вы ему сказали?

С днем рождения,желаю тебе здоровья,счастья,чтобы у тебя всегда все хорошо.

2.Попробуйте сами себя оценить. Подумайте и скажите, какие вы в
общении:
– вежливый(ая),
– вежливый(ая), но не всегда,
вежливый(ая), но не со всеми,
– невежливый(ая),
– грубый(ая).
2. А что думают о вас ваши друзья?

Я не знаю что они думают обо мне.

Մեզանից հազարավոր տարիներ առաջ, մեզնից շատ ու շատ հեռու՝ յոթ ծովերի մյուս ափում, կար մի աշխարհ: Այնտեղ ծաղիկներ կային, չքնաղ ու բյուրազան ծաղիկներ՝ թիթեռների պես փռված ու թրթռուն՝ ժայռերի ու դաշտերի վրա, և նրանց անուշ հոտով լցվել էին այդ աշխարհի սարերն ու ձորերը: Այնտեղ աղբյուրներ կային, պայծառ ու կարկաչուն աղբյուրներ՝ մանուկների պես, որ թռչկոտում էին քարից քար՝ ծաղիկները համբուրելով: Բայց այնտեղ մարդիկ չար էին ու անգութ: Մի որբ ու աղքատ մանուկ էր ապրում այդ մարդկանց մեջ. գիշերը տեղ չուներ գլուխը դնելու և հաց չուներ ուտելու: Նա մենակ էր, ինչպես մի թռչուն՝ ամայի ժայռերի մեջ: Եվ նա մեծացավ բոլորի աչքի առջև՝ անտես ու անհայտ. կերակրվում էր դաշտի բույսերով և պատսպարվում էր անձավների մեջ: Բայց, բոլոր մարդկանցից ծածուկ, իր մատներով շոշափում էր ու զննում մարդկանց սրտերը և տեսնում էր, որ քարից էին այդ սրտերը՝ քար ու ապառաժից: Ու երբ պատանի դարձավ, թողեց այդ քարսիրտ աշխարհը և ճամփա ընկավ մի ուրիշ, մի լավ աշխարհ գտնելու համար:

… Տղան սկսեց փնտրել ոսկեսիրտ մարդկանց։ Եվ որոշ ժամանակ անց նա բոլորին հավաքեց մի տեղ, և նրանք միասին ստեղծեցին մի նոր աշխարհ։

Երևան դարձած իմ Էրեբունի …
Պարույր Սևակ

Մեր քաղաքի անվան ծագումը ժողովրդական բանահյուսությունը կապում է բիբլիական Նոյի հետ: Թերևս, ամեն հայ, դեռ մանուկ հասակից, լսել է այդ զրույցը: Այդ թվում նաև ես: Ինձ հասած պատումը հետևյալն է. «Երբ համաշխարհային ջրհեղեղի ջրերը հետ քաշվեցին և Նոյն իր ընտանիքով իջնում էր Մասիս սարից, նա տեսավ առաջին ցամաքն ու բացականչեց. «Երևաց…» Դրանից հետո այդ վայրը կոչվել է Երևան:»

ZoomImage

Քաջ հիշում եմ, որ իմ հարցին թե. «Նոյը հայերե՞ն արտասանեց այդ բառը», ես հստակ պատասխան չստացա:

Ժամանակն է պատասխանել այդ և դրա հետ կապված այլ հարցերին:

* * * *

Բնական է, որ այս պատումը չի կարող բավարար համարվել «Երևան» բառի գիտական ստուգաբանության խնդրում: Նախ այն պատճառով, որ Նոյի մասին պատմող առասպելը ջրհեղեղի մասին պատմությունների հրեական տարբերակն է և ուրեմն Նոյը պետք է որ հրեա համարվեր: Ուրեմն նա չէր կարող հայերեն արտասանել «երևաց» բառը: Կարելի է ենթադրել, որ Նոյը եբրայերեն է ասել. «Երևաց», իսկ հետո այն թարգմանվել է հայերեն: Բայց այդ բացատրությունն էլ քննություն չի բռնում:

Բանից պարզվում է, որ Նոյը չէր կարող իջնել Մասիս սարից ու չէր կարող տեսնել առաջին ցամաքը և, բնականաբար, չէր էլ կարող բացականչել. «Երևաց», թեկուզ և եբրայերեն, այն պարզ պատճառով, որ նա երբեք չէր բարձրացել Մասիս սարը, առավել ևս` տապանով: Բիբլիական առասպելում իրականում պատմվում է, որ նոյան տապանը իջավ Արարատյան լեռներում, այլ ոչ թե Արարատ լեռան վրա ինչպես դա ներկայացվում է ժամանակակից հայերեն թարգմանության մեջ:

ZoomImage

«Արարատյան լեռներ» ասելով այն ժամանկվա հրեաները հասկանում էին ողջ Հայկական լեռնաշխարհը և ոչ երբեք` Մասիս սարը կամ Սիսն ու Մասիսը: Այս միտքը հաստատվում է նրանով, որ մեկ այլ տեղ այդ գրքում հիշատակվում է «Արարատյան թագավորություն» բառակապակցությունը, որտեղից պարզ է դառնում, որ խոսքը տարածքի` Հայկական լեռնաշախարհի մասին է, այլ ոչ թե առանձին սարի:

ZoomImage

Բացի դրանից, կա մեկ այլ շատ լուրջ փաստարկ ևս: Մինչև XII-XIII դարերը հայերեն ոչ մի գրքում «Արարատ» բառը որպես Մասիս սարի անվանում չի վկայված: Այսպիսով նշված ժամանակաշրջանից առաջ աշխարհում ոչ ոք, առավել ևս հայերը, Մասիս սարը Արարատ բառով չեն կոչել: Առաջին անգամ դա արել է Հակոբ Մծբնեցին XII-XIII դարերում և նրա հետևորդները:

ZoomImage

Այդ վանականը, որը հետագայում սրբացվեց, այդպես է վարվել զուտ քաղաքական նկատառումներից դրդված: Նա խնդիր էր դրել համոզել խաչակիրներին, որ Հայաստանում էլ կան սուրբ մասունքներ և սրբավայրեր, որոնք կապված են բիբլիական պատումների հետ և դա փաստարկելով առաջարկել խաչակիրներին Հայաստանն էլ, Երուսաղեմի հետ մեկտեղ, ազատագրել մահմեդականության լծից:

Հնագույն ժամանակներում օյկումենան կազմող բոլոր այլ ժողովուրդների հոգևոր պատկերացումներում նույնպես Հայկական լեռնաշխարհն է (այլ ոչ թե Մասիս կամ որևէ այլ կոնկրետ սար) հանդես գալիս որպես ջրհեղեղից փրկված տապանի կայանելու վայր, ինչպես դա վկայում են Բերոսոսը իր «Բաբիլոնիկա» գրքում, անվանելով այդ տարածքը հենց Armenia («Բաբիլոնիկա» գիրքը գրված էր հունարեն լեզվով), ինչպես նաև շումերական և աքքադական էպոսները: Ըստ այդ ժողովուրդների (որոնք շատ ավելի հին են քան հրեաները) հոգևոր ընկալումների Հայկական լեռնաշխարհը աստվածների ու անմահների երկիր էր: Այդ իսկ պատճառով ջրհեղեղի ջրերը չեն ծածկել Հայկական լեռնաշխարհում գտնվող Արատտա երկիրը ու չեն ոչնչացրել այդ տարածքի բնակչությանը` չէ որ նրանք բարեպաշտ ու օրինասեր էին: Աքքադա-շումերական «Էնմերքարը և Արատտայի տիրակալը» վիպերգում Արատտայի ժողովրդին տրվում է հետևյալ բնորոշումը .

«Նրանք, որ կանգնեցին ջրհեղեղի մեջ,
այն ժամանակ, երբ ջրհեղեղը սրբեց ամեն բան…»:

Այսպիսով, բացառված համարելով «Երևան» բառի ծագման ժողովրդական մեկնությունը, հարկ ենք համարում նշել, որ այդ բացատրության մեջ կա, ինչպես ընդունված է ասել, ռացիոնալ հատիկ: Դրան մենք դեռ կանդրադառնանք:

Իմ ընդերցանության ոճը

Ես նախընտրում եմ կարդալ ֆանտաստիկ ոճի գրքեր , որոնցում կան բազում տեղեկություններ և իհարկե հետաքրքիր նյութեր , որոնք ևս գրավում են ինձ ։ Օրինակ  ՝ 《Հարիի Փոթերը և Փիլիոսոփայական քարը 》, որը իմ կողմից անչափ սիրված է ։

Огонь

Был у древних греков обычай. Каждые четыре года самые сильные, ловкие и быстрые юноши всей Греции собирались около города Олимпии, чтобы состязаться в борьбе, беге, стрельбе из лука. Во время этих состязаний греки забывали вражду, прекращались все войны. Обычай древних греков дошёл и до наших дней.

И сейчас каждые четыре года лучшие спортсмены мира собираются на соревнования, которые проводятся в разных городах мира. Летом спортсмены соревнуются в летних видах спорта, а зимой – в зимних. Состязания эти обычно длятся несколько дней, и всё это время горит на стадионе „олимпийский огонь”. Этот огонь специально привозят из греческого города Олимпия и торжественно зажигают в первый день соревнований.

Летом 2012 года Олимпийские игры проходили в Лондоне, а в 2014 году Зимняя олимпиада состоится в России, в городе Сочи. Спортсмены Армении, как и все спортсмены мира, упорно готовятся к этим играм. Все мечтают стать олимпийскими чемпионами: ведь после победы дома их будут встречать как настоящих героев. Именно так встречали в Ереване команду наших шахматистов, победителей шахматной олимпиады 2008 и 2012 года. Олимпийскими чемпионами не рождаются – ими становятся. И, если ты хочешь стать спортсменом, то начни с самого малого, хотя бы приучи себя каждый день делать зарядку. Это поможет тебе закалить характер, воспитать настойчивость, силу воли. обычай – традиция

Вопросы и задания.

 

Найдите в тексте ответы на вопросы и прочитайте их.

1. Какой обычай был у древних греков? 2. Где и как проводятся олимпийские игры? 3. Как встречают на родине победителей?

Согласны ли вы с тем, что…

1. Олимпийские игры проводились раз в три года. 2. Сейчас Олимпийские игры проводятся в греческом городе Олимпия. 3. Олимпийский огонь привозят из Греции и зажигают в первый день соревнований.

Вместо точек впишите подходящие слова из текста.

1.Самые сильные, ловкие и быстрые юноши всей Греции собирались около города Олимпии 2. Каждые четыре года лучшие спортсмены мира собираются на соревнования. 3. Все мечтают стать олимпийскими чемпионами. 4. Дома их встретят как настоящих  героев. 5. Всё это время на стадионе горит „ олимпийский огонь”. 6. В 2014 году  Зимняя олимпиада состоится в Сочи.

Вставьте вместо точек предлоги.

1. Был у древних греков обычай. 2 Лучшие спортсмены собираются на соревнования, которые проводятся в  разных городах мира. 3. Олимпийский огонь привозят из греческого города Олимпия и торжественно зажигают в первый день соревнований. 4. Зимняя олимпиада состоится в  России, в городе Сочи. 5. Спортсмены упорно готовятся на этим играм.

Найдите лишнее слово:

1. турнир, соревнование, чемпионат, концерт, состязание, олимпиада; 2. футбол, баскетбол, прятки, хоккей, волейбол; 3. плавание, бег, теннис, пение, бокс.

Дополните ряд слов:

Летние виды спорта: плавание,легкая атлетика,гимнастика,борьба,футбол,баскетбол,теннис,бокс

Зимние виды спорта: хоккей,фигурное катание,лыжный спорт

Слова для справок: плавание, лёгкая атлетика, хоккей, фигурное катание, гимнастика, борьба, футбол, баскетбол, теннис, лыжный спорт, бокс.

Перепишите предложения. Задайте вопрос к выделенным словам, окончания подчеркните.

1. Все мечтают стать чемпионами. 2. Ты хочешь быть спортсменом? 3. Папа работает тренером.

1.Ընդգծված դարձվածքները փոխարինիր հոմանիշ բառերով:

Փարիզից Վարշավա թռչելիս լեհ կինոդերասան Ցիբուլսկին տեսավ, որ կողքի ուղևորը վախեցած նստած է:Նա փորձեց հարևանին ոգևորել։

— Մեր օրերում ինքնաթիռով թռչելը ոչինչ է,- ասաց,- նույնիսկ ավտոմեքենան ավելի վտանգավոր է: Էս քանի օրը բարեկամներիցս մեկի մեքենայի գլխին ինքնաթիռ ընկավ:

2.Տրված դարձվածները արտահայտիր մեկական բառերով:

Պատի ծեփ դառնալ֊ սփրթնել, պայման կապել֊ պայմանավորվել, քիթը կախել֊ նեղանալ, բերանը բաց մնալ֊ զարմանալ։

3.Տրված արտահայտություններից յուրաքանչյուրով երկու նախադասություն կազմիր` մի դեպքում դրանք գործածելով ուղիղ իմաստով, մյուս դեպքում` որպես դարձվածք:

Մատը մտցնել բզեզի բույնը,  մատը կծել, մատից փուշ հանել:

Փոքրիկ Հակոբը մատը մտցրեց բզեզի բույնը։

Նա միտումնավոր մատը մտցնում էր բզեզի բույնը և ավելի էր բարդացնում իրավիճակը ։

Շունը նրա մատը կծեց ։

Նա վախից մատը կծեց ։

Նրա ընկերը Արամի մատից փուշը հանեց ։

Նա նրա մատից փուշը հանելով մեծ լավություն արեց ։

 

4.Փակագծերում տրված դարձվածքներն իրենց հոմանիշների փոխարեն գրիր:

Մի անգամ Նապոլեոնը հյուրասիրում էր իր բժշկին:/ Օրերից մի օր/

 

Երբ բժիշկը հարբել էր, կայսրը հարցրեց.

— Մի լռիր, բժիշկ, ասա, քո ամբողջ կյանքում քանի՞ մարդ ես սպանել:/ Բերանդ ջուր մի առ, էն աշխարհն ուղարկել/

Բժիշկը պատասխանեց.

—          Երեք հարյուր հազարով պակաս մարդ եմ սպանել, քան Դուք:/ Գրողի ծոցն ուղարկել/

5.Նախադասությունների մեջ ընգծված արտահայտությունները փոխարինի՛ր հոմանիշ բառերով:

Հանկարծ վախեցավ. բա որ գազանը նորից գա, ինքն ինչ է անելու:

Այ քեզ պատմություն, լսողները ապշած էին։

Փոքր  երեխա է, բայց ինչեր գիտի:

 Ծերունի մի մարդ բացեց դուռը:

6.Տրված դարձվածքների իմաստները բացատրի՛ր:

Ջրից չոր դուրս գալ, սիրտ տալ. գլուխը կորցնել, հալից ընկնել, սիրտը վկայել, սիրտ անել:

Первые игральные карты появились в Восточной Азии. В Китае и Корее карты упоминались уже в XII веке. Существуют также и более ранние упоминания игры, в которой использовались продолговатые листы — они относятся к периоду правления в девятом веке династии Тан (618—907 гг.)

Առաջին խաղաքարտերը հայտնվել են  Արևելյան Ասիաում ։ Չինաստանում և Կորեայում քարտերը արդեն հիշատակվում էին տասներկուերորդ դարում։ Գոյութուն ունեն ավելի վաղ հիշատակումներ խաղի մասին, որում   օգտագործվում էին երկարավում թղթեր, դրանք վերաբերվոււմ են  իններորդ դարի Թան արքայատոհմի կառավարման շրջանին։